Polska, dziś. Niesamowite, jak gender potrafi utrudnić życie codzienne. Weźmy prostą czynność: pieczenie ciasta. Przyjaciółka ma chłopaka, on ją uwielbia, ona jego też, ptaszki i kwiatki, i umówiła się z nim na dziewiątą. W pierwszej chwili pomyślała: upiekę mu ciasto. Niedrogie, twórcze, razem sobie zjemy. Zaraz jednak opadły ją wątpliwości. Włączył się jej gender. Zaczęła się intensywnie zastanawiać: czy powinna piec ciasto chłopakowi? A co jeśli on pomyśli, że to oznacza, że ona uważa, że naturalną rolą kobiety jest piec ciasta, gotować zupy, myć podłogi i nie usuwać ciąży? Czy razem z ciastem nie połknie całego tego „normalnego” zestawu? Czy nie będzie to dla niego sygnał w kodzie patriarchalnym: ja jestem dziewczyną, ty chłopakiem, oto mój wkład w moją rolę. Mój dar, mój obowiązek.

Moja przyjaciółka zaczęła pytać: co będzie znaczyć ciasto? Jaka będzie zawartość symboliczna ciasta? Oto, na jakie manowce może cię, młoda Polko, zaprowadzić myślenie w kategoriach gender i twierdzenia konstruktywizmu społecznego. Ciasto przestało być niewinnym elementem randki, stało się komunikatem wpisanym w historię władzy i w symbolikę płci kulturowej. Stało się symbolem, który znaczy dużo więcej niż jedzenie. Emblematem, odwołującym się do rozległych zestawów wyobrażeń, o których nawet nie mówimy, tak są oczywiste. Ciasto, matka, dom. Żona, połowa, dopasowanie…

To dzieje się właśnie tu: w sferze spraw, które wchodzą bez czucia. Naturalne, obowiązkowe, przyzwoite, dobre. Kwestionowanie tych „oczywistości” jest śmieszne, jest pretensjonalnym czepianiem się dobrze urządzonego świata. Tak działa kultura: zakrywa różnice. Władzę i nierówność łączy z różnicami w ciele. To, co najbardziej społeczne, wtyka nam jako naturalne. Odwołuje się do rozbrajających faktów, do zdrowego rozsądku: urodziłaś się z dziurą, nie z ptakiem. Minus, plus. Miska, patyk. No chyba widzisz różnicę.

ptica